De eerste steen bepaalt hoe je bouwwerk gaat worden. Dit is hem dan. Mijn eerste steen. De steen. De muur is wit, ik weet hoe ik met de verf ga werken, welke menging, welke verhoudingen. Ik heb de muur met touwtjes in vlakken verdeeld en de schets in plastic gedaan omdat het wat miezerig weer is. De engel en de windselen zijn wit, die heb ik al geschilderd, ik moet alleen nog laten zien waar. De steen is het eerste wat ik met verf neerzet, en zo geef ik de verhoudingen aan, en geef alle delen hun plaats.

Verf moet je leren kennen. Ik weet al dat ik er mee kan werken in lagen. Dat ik er beelden mee kan opbouwen zoals ik emailleer, en zoals ik in Photoshop werk met penseel, in lagen over elkaar met allemaal verschillende penseelstructuren. Zo ga ik proefdraaien, met een stuk stockinette (rondgeweven gaasdoek) in mijn ene hand en een spons in de andere, een pot KEIM-mineraalmengsel (509, 511, 531 of 504 met fixatief voor de geïnteresseerde) en een emmer met water op de ladder voor me. Proefstukjes, maar de basis voor wat ik straks ga doen.

Wit, want ik ga niet verven met wit, maar wat wit is openlaten. Dus moet wit ook echt stralen. Leuk, met die felle zon op een zuidmuur. Gelukkig kan ik een zonnebrilopzetstuk lenen plus een rieten zonnehoed, zodat er nog enige kans is dat ik zie wat ik gedaan heb en wat nog moet gebeuren.
Wit, de basis, en eigenlijk schilder ik hier dus al de engel en de windselen.

Een wit stuk pleisterwerk op een bakstenen muur. Wat een uitdaging. Zo begon ik, 10 mei 2011. Nog niet wit genoeg, dus de ladder en de blikken met KEIM Fixatief en Purkristalat staan al klaar. Een terugblik.

Het nieuwe jaar is begonnen. Een jaar dat verder gaat waar het vorige is gebleven.
Het pad loopt door, de eerste stappen zijn gezet en ik ben heel benieuwd waar ik dit jaar langs kom, en bij wie.
Ik wens iedereen een gezegend nieuw jaar.

Ja, of je nu schildert of emailleert: een icoon ‘schrijf’ je. Dat heeft te maken met het feit dat een icoon niet een plaatje is, maar een verbinding legt. Als je net begint met schrijven maak je veel schrijffouten, en dat is bij het iconen schrijven al net zo. Veel doen, veel oefenen, en veel kijken naar de voorbeelden. Want ook al schilder ik niet precies na, ik werk wel degelijk volgens de regels. Van mijn volgende icoon zal ik de stappen gaan volgen en publiceren, met foto’s er bij.
Ik schilder niet zo gedetailleerd als iconen met verf zijn gemaakt, en ook niet zoals de metalen reisiconen zijn uitgewerkt.
Ik werk met een heel licht reliëf, niet uitgewerkt, geen neuzen en haren tot in het lijntje nauwkeurig uitgewerkt. In deze eerste icoon is het zelfs heel licht aangegeven: silhouet, houding, naar elkaar gebogen hoofden – het gaat om het contact, het verband, de verbondenheid én de gerichtheid op de kijker, de toeschouwer als een derde persoon.

Iconen zijn bijzonder. Al vele malen heb ik naar een icoon staan kijken, me op laten nemen, mee laten trekken de icoon in. Een uitdaging om zelf te gaan ‘schrijven’. Natuurlijk heb ik eerst veel gelezen; handboeken, internetartikelen – er is volop te lezen over de achtergrond en de manier van werken. Naschilderen is mijn stiel niet, en transparant emaille daarvoor niet de geschikte vorm. Maar het bewerken van het koper in ritmisch-meditatieve handelingen, het opleggen van de emaille in lagen en het werken met transparantie hoort juist wél bij iconen. En bidden tijdens dit werk lijkt wel vanzelf te gaan, onderwerp en techniek roepen het op bij mij.

En zo is deze eerste icoon er: moeder en zoon, Maria en Jezus: ‘innig’.
13 bij 17 cm. transparante emaille op dun koper (o.1 mm.), ingelijst (niet op de foto) in een sober houten lijstje.

Nieuw dat mijn nieuws op een blog te lezen kan zijn. Nieuw, elke dag weer. En vandaag was het emaille – spannende lijnen en vlakken die wegsmelten en weer tevoorschijn komen. Een nieuw emaille, een eerste blog!